English      Deutsch      Francais                                                                                                                                                                 Logg inn
 
 
   Kinnaspelet  -  Songen ved det store djup
 

   19. og 20. juni 2010
 
 
 
  Startsida
  Om Kinnaspelet
  Kinn og Kinnakyrkja
  Bilete og video
  Praktiske opplysningar
  Programmet
  Billettinformasjon
  Kontakt oss
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Lengst vest i havet i Flora ligg øya Kinn med ei flate på 7,3 kvadratkilometer. Ho er fjellkledd med høgste punktet på 315 meter. Lengst i vest ligg den vidgjetne Kinnaklova, eit viktig siglingsmerke gjennom uminnelege tider. Inn forbi Kinnaklova, inst i Høgskardvågen ligg Kinnakyrkja,  ei svært vakker steinkyrkje i romansk stil. Utvendig måler koret 7,20 m x 7,65 m, medan skipet er 10 m x 17,70 m. Totalt er kyrkja altså 25,35 m lang.

Vegghøgdene inne er 4,60 m i koret og 5,90 m i skipet.
Alderen på kyrkja veit ein ikkje for sikkert, men i 1911-12 vart det gjort store restaurasjonsarbeid, og den kjende arkitekten Berner gjorde noggranne studiar av konstruksjon og byggemåtar. Han fann overtydande prov for at skipet er bygt mykje seinare enn koret, kanskje så mykje som opp mot 200 år. Skipet viser den vanlege byggemåten for kyrkjer i MellomalderNoreg, medan koret er bygt som Moster kyrkje, og kyrkja som i si tid stod på Selja. Desse vert tidfesta til før år 1000.

Kinnakyrkja er uvanleg vakker og stilfull, og utmerker seg med at vi her finn bevart verdfullt inventar frå mellomalderen. Mest kjent er lektoriet som møter oss straks vi går inn i kyrkja, eineståande i Skandinavia. Det er eit galleri som går tvers over austveggen i skipet. Utskore i tre finn vi Jesus med dei 12 apostlane, flanka av to basunenglar. Frå dette lektoriet har dei lese opp evangeliet, og kanskje gjeve viktige meldingar til kyrkjelyden.

I opphavet har lektoriet vore vakkert måla, men i dag er det mest ingenting att av dette. Etter eit nøye restaureringsarbeid i nyare tid er øydelagde og manglande delar blitt erstatta, og resten ettersedd og pussa. Såleis er det trefargen som no dominerer. Lektoriet tidfester dei til om lag 1250, og siste forskinga trur at det er inspirert av den engelske kunstnaren Mattew Paris som vitja Noreg på dei tider.

Eineståande for protestantiske kyrkjer er også dei tre helgenfigurane frå katolsk tid. Norske kyrkjer vart stort sett renska for slike under reformasjonen. Dei tre er Sta. Barbara, Sta. Katarina og Maria Magdalena. I den folkelege tradisjonen er desse tre gått over til å bli dei tre søstrene vi høyrer om i segna om Kinnakyrkja.
 


 

Frå etterreformatorisk tid finn vi altertavla, eit vakkert barokk-arbeid frå 1644. Ho er skoren av den kjende tyske kunstnaren Peter Negelsen som slo seg ned i Bergen. Han bygde tavla rundt eit skåp med dei tre helgenfigurane. I 1703 vart desse fjerna, og på skåpveggen vart det måla eit vakkert bilete av krossfestinga.

På sørveggen i skipet finn vi så eit epitafium (minnetavle) over presten Absalon Absalonsen. Han var prost i Gloppen og døydde i 1630 då han vitja dotter si som var prestekone på Kinn. Absalon var son av den vidgjetne biskopen i Bergen, Absalon Pederson Beyer. Slekta har vore rik når den har hatt råd til å setje opp ei slik minnetavle.

Noko av det første vi ser vår vi kjem inn i kyrkja, er eit skip som heng ned frå taket. Det vart innkjøpt i 1700, og er ein modell av ein fregatt for fulle segl og med opne kanonportar. Det skal symbolisere den menneskelege livsseilasen saman med Kristus i strid mot dei vonde maktene.

Diverre er det ingenting att av dei eldste takkonstruksjonane i kyrkja. Utsette som desse er for vêr og vind, har dei blitt skifta fleire gonger. I 1912 skar Ragnvald Einbu bastardar på bjelkehovuda til dei nye takstolane. Dei gamle hadde også slike groteskhovud, alle ulike, syner ei teikning arkitekt Christie gjorde i 1860.

På gamle trebord og bjelkar har det vore runeinnskrifter, men så forvitra at dei ikkje har vore til å tyde. Også på nordsida av vestportalen var ei runeinnskrift som diverre ivrige restaureringsarbeidarar pussa bort det meste av i 1911.

Kinnakyrkja er eit av dei mest særmerkte og vakraste minnesmerke vi har frå norsk mellomalder.

Ho er vel verd ei vitjing.

Teksten er skriven av Bjarte Sindre og henta frå boka "I ramnens skugge" av Rolf Losnegård utgitt på Kinn Forlag 1994.
 
 

Velkomen til Kinnaspelet 19. og 20. juni 2010